Door P. Tanke
Een plekje langs het water, wat er zo aantrekkelijk aan is valt niet met een paar woorden uit te leggen, maar ook de stroming van de Franse rivier de Saône boeit mateloos. Wij kwamen er langs te staan tijdens onze reis naar Zuid-Frankrijk - normaal gesproken een stop van één nacht, want het is een typische overnachtingscamping, maar wij bleven drie nachten.
Dus waren wij drie dagen getuige van een dance des vacances - het ritueel van de doorreiziger.
Het begint met de aankomst. De receptie is niet om twee uur in de middag open, als jij toevallig net aankomt, maar vanaf drie uur op zijn vroegst. Uurtje wachten dan. Ja, het is heet en nee, er is geen schaduw. Maar de auto heeft airco en een van jullie tweeën offert zich op om in de verzengend hete zon dat uurtje bij de receptie te wachten. Dat móet wel, want als je allebei in de auto blijft zitten - denkend dat iedereen wel op zijn beurt zal wachten - zie je steeds meer doorreizigers die zich aansluiten in de rij van de wachtendenj. Jou hebben ze echt niet gezien.
Natuurlijk hebben wij dat niet zelf meegemaakt, want wij arriveerden op een dag waarop het nog niet zo druk was, maar ik ben natuurlijk wel elke dag even poolshoogte gaan nemen bij de ingang…
Goed om te vermelden: er is niet iemand die de wachtrij op welke manier dan ook reguleert en ook niet wat voorwerk laat doen. Dus de ene dag staat het hele parkeerterrein voor de camping bezaaid met caravans en campers en de andere dag staat er een file tot aan de afrit van de snelweg. Als al die mensen toch al aan het wachten zijn zouden ze wellicht alvast een klusje kunnen doen: het invullen van de nodige personalia - in Frankrijk moet tegenwoordig op last van de overheid álles geregistreerd worden. Maar nee, dat krijg je te horen op het moment dat je aan de beurt bent bij de receptie. Dus terwijl iedereen achter jou doelloos aan het wachten zijn vul jij braaf alles op een briefje in: Naam, Voornaam (o ja, dat had ik bij die eerste vraag niet in hoeven vullen!), Geboortedatum, Kenteken (nee, niet van je partner - daarvan moet je ook de geboortedatum invullen), mailadres en wat al niet meer. Dan moet er nog een plekje voor jou worden gevonden en een uitleg gegeven worden over alle faciliteiten op de camping - daarna is de volgende aan de beurt.
En dan gaat het feest beginnen!
‘Nou, het zijn grote plekken, maar daar is dan ook alles mee gezegd’.
De woonwagen is geplaatst en de airco gaat aan - dat is overigens ook bijzonder: naar Frankrijk rijden omdat het daar zo lekker warm is en vervolgens je nogal lawaaierige airco aanzetten omdat het zo warm is…
‘Weet u van wie dat tentje is dat op onze plek staat? Ik haal het gewoon weg hoor!’ Blijkt deze familie, met een net te dikke auto en nog veel dikkere caravan zelf niet te weten welke plek zij toegewezen hadden gekregen. Toch wel gezellig lui overigens.
En zo verder: alles komt langs op zo’n overnachtingscamping en zo’n beetje elke zomerdag voltrekt zich hetzelfde ritueel in deze dance des vacances.
U begrijpt, ik heb een paar dagen niet gebouled, want ik was op reis, maar morgen vertrekken wij naar onze uiteindelijke bestemming en daar kan ik onze Franse vrienden laten zien waartoe wij in staat zijn met hun mooie pétanque. Daarbij wordt ik geholpen door het spelen bij Verburch ‘97, waar wij wekelijks op meerdere momenten gelegenheid hebben om deze sport te beoefenen: met veel plezier - kom ook maar eens langs en ga dan niet op doorreis!
