Door P. Tanke
Vereenzamen, dat is niet iets wat je met anderen doet. Maar het is wel een bijzonder samengesteld woord. Er klinkt iets in van ‘vereend(e)’ en het heeft ook wat van ‘samen’. Maar het is juist het tegenovergestelde: er is geen contact met anderen. In het volledige besef dat dit ook anders kan zijn durf ik wel te beweren dat je daar zelf een belangrijke rol in speelt, want als je eropuit gaat leer je bijna vanzelf anderen kennen. Ik noem het maar ‘vermeerzamen’.
Tijdens onze vakantie in het zuiden van Frankrijk stond er op enig moment een best wel flinke camper met een Frans echtpaar pal langs onze kampeerplek. Geen probleem natuurlijk, want we hadden ruimte zat op ons eigen plekje, maar laat in de avond - we wilden gaan slapen - bleek dat die camper voorzien was van een heuse airco, of in goed Frans: een ‘clima’. Ik had niet veel zin in een hele nacht herrie en klopte op het - nota bene - openstaande raampje van onze nieuwe buren. In mijn beste Frans vroeg ik - op mijn bekende vriendelijke manier - of dat ding misschien uit kon. De buren schrokken wakker en waren zo vriendelijk om aan mijn verzoek te voldoen.
Zo simpel is dat dus: je spreekt iemand aan en je hebt contact!
De avond daarna liep ik zoals gewoonlijk naar die prachtige, vooral onregelmatige, boulesbaan van de camping. Je gaat dan gewoon even in je eentje wat oefenen en gooien en dan is het wachten op het moment dat er anderen komen - die eerst even beoordelen hoe je speelt - en vragen of je een potje wilt spelen. Dit keer had ik de eer te mogen spelen met drie generaties van puur Franse afkomst. Dat bleek wel uit hun entree op de baan: vader tireerde elke boule die hij losjes op de baan had gegooid en zoonlief liet nonchalant zien dat hij daar ook geen moeite mee had. Opa had dat niet nodig: hij verkende even de baan en nodigde mij uit om met hen mee te spelen.
Met het werpen van één boule per speler werd bepaald wie met wie speelde en ik had de eer om met zoon Richie te mogen spelen - tegen opa Boy en kleinzoon Jaiden. Ik zei het al: een typisch Franse familie. Natuurlijk gooiden ze allemaal als de beste, maar legendarisch was toch wel dat opa Boy, toen hij mij de volgende dag tegenkwam op het terras, mij tegemoetkwam met de opmerking: ‘Allez Tanke, vous gagné hier soir!’. En dat klopte, ik had een potje gewonnen, maar geruststellend antwoordde ik hem dat hij daarna ook een keer won. Vanaf toen waren we beste maatjes. En leerde ik er tijdens een later potje boulen met Boy als maat nog een mooie uitdrukking bij toen ik een boule vóór het butje plaatste: ‘Tanke, une boule devant, c’est une boule d’argent’ - ofwel: een bal ervoor is goud waard!
Tijdens zo’n wedstrijd is er overigens altijd wel publiek. Een van de toeschouwers was een goede maat van opa Boy en ik herkende het gezicht ergens van. Bleek het te gaan om zijn vriend Manu en dat was de buurman die ik de avond ervoor wakker had gemaakt…! Ook met Manu heb ik later enkele potjes boules gespeeld en toen hij vroeg of de airco dan in ieder geval we overdag aan kon, heb ik daar natuurlijk geen probleem van gemaakt.
Een van mijn andere activiteiten is een beetje muziek maken met gitaar en dat had Rafael (van plek 156) ook gehoord. Hij kwam op een middag langs om te vragen of wij samen wat liedjes konden spelen en dat was natuurlijk prima! Naast het maken van muziek had hij hele verhalen over zijn familie, over Frankrijk - en zeker ook over de historie die we gemeen hebben: de stad Orange ligt niet heel ver van onze vakantieplek en Rafaël wist bijna meer te vertellen over Willem van Oranje dan ik ooit gehoord heb over die beste man.
Vermeerzamen dus, dat gebeurt als je eropuit gaat. Dan leer je als vanzelf mensen kennen die belangstelling tonen, ook in jou. En dat is ook precies wat er gebeurt bij Verburch ‘97 Jeu de Boules. Vier keer per week ben je daar welkom om niet alleen die mooie sport te beoefenen, maar zeker ook om contact te hebben: je bent welkom!
